20 april 2010, Bandung

Anna-lynn is weer helemaal beter, jippie!!Na twee dagen van super hoge koorts was ze op de derde dag een stuk beter en weer een dag later liep ze rond alsof ze geen dengue gehad had. Een wonder, dank U Heer! JW had haar vorige week beloofd mee te nemen maar de dierentuin als ze weer beter zou zijn. Gisterochtend stond Anna-lynn, net uit bed, tegenover JW om hem aan die belofte herinneren. ‘Papa, ik ben weer beter!!!Dus wij gaan naar de dierentuin!’

Gelukkig waren JW en ik vorige week voor een deel vrij van school waardoor we er helemaal konden zijn voor Anna-lynn zonder lessen te missen. We zijn vandaag weer begonnen aan een nieuwe unit, unit 4 al weer. We hebben nu ‘s middags les. We kregen vanmiddag te horen dat we een nieuw level van de taal hebben bereikt en dat merkten we aan het non stop geratel van de docent! Moesten wij even de oortjes spitsen en de hersens kraken om het te kunnen volgen!

We hebben begrepen dat we ons de komende maanden meer gaan richten op lezen en schrijven. Elke dag moeten we gesprekken voeren met Indonesische mensen, een opstel schrijven over onze ervaringen en hier wekelijks een presentatie van geven in de klas. Daarnaast gaan we boeken lezen. Elke vrijdag krijgen we een test en dat betekent weer een opstel schrijven…
Ze houden ons goed bezig maar dat is prima. We zijn tenslotte hier om de taal te leren dus de taal leren zullen we!

Gisteren was een hele warme dag! JW en ik, dit keer met de benenwagen i.p.v. met de motor, sjokten naar huis en bedachten hetzelfde. Bij thuiskomst verzamelen we onze zwemspullen en blije kinders en gaan we dat zwembad vlak bij ons huis maar eens checken. Zo gezegd, zo gedaan… Op één of andere manier hadden wij niet zoveel vertrouwen in het zwembad (als jullie de buitenkant zouden kunnen zien begrijp je waarom)maar het blijkt een heerlijk bad te zijn met zelfs een groot bad waar ik mijn baantjes kan zwemmen.
Vorige week had ik zo’n ‘help, ik ben zwanger en ik groei met de dag!’ moment, ik móet iets gaan doen!!Dus ik naar JW. ‘JW, help, zie je niet hoe die buik groeit en alles daar om heen? Ik moet wel blijven bewegen, denk je niet?’ JW mompelt iets… ‘Wat kan ik doen dan?’ Je zou kunnen gaan zwemmen…
Maar tot nog toe hadden we 2 zwembaden gecheckt en dat water was gewoon te koud en buiten was het te koud, alles was te koud… inmiddels is het droge seizoen begonnen en is het heerlijk warm dus, zwemmen is een optie!
Gisteren was de dag. Niet voor mijn baantjes want probeer maar eens zelf aan zwemmen toe te komen met 2 kinders om je nek. Ook een sport op zich trouwens. Maar ik heb genoeg gezien te weten dat ik af en toe best een tripje naar het zwembad kan gaan maken om baantjes te trekken!Mammie in shape, yes!!

We hebben gisteren zo hard gelachen om Yanoah! Hij ging steeds met zijn te schattige zwembroek op de rand staan en dan sprong hij schaterlachend en vol vertrouwen in het water. Vooral JW was er erg druk mee want kennelijk was het zwemmen met papa toch iets leuker dan met mama, gezien hij meteen begon te roepen ‘papa toe’ als ik hem heel leuk door het water trok ‘wiehoe en joehoe!’ geluiden makend, dat wat moeders doen… 
Tenminste dat denk ik want als ik het doe zegt JW dat de mama sirene er weer aan komt en dat het belachelijk klinkt. Ergens weet ik dat ook, maar toch brengen mijn kinderen bepaalde geluiden in mij naar boven en denk ik dat ze dat fijn vinden. Als ik om me heen kijk zie ik het andere moeders ook doen. In het zwembad geluiden van ’oh, wat hebben we plezier!’ als er getroost moet worden sussende geluiden die toegegeven af en toe panisch klinken, bij het eten ‘happie, happie doen?’ zeggen tegen je 1 jarig zoontje enz. Het mag allemaal op deze leeftijd. En nu er nog één bij komt maak ik me klaar voor weer een paar jaar ‘mama’ geluidjes, joehoe!!! :)

Voor nu genieten we van onze twee mokkeltjes. Samen geven ze regelmatig een showtje. Dan pakt Yanoah de ‘microfoon’ en zingt op zijn manier terwijl ‘Aaia’ (= Anna-lynn in Yanoah’s taal) danst, zie hieronder!

14 april 2010, Bandung

Hihi,

Jullie zaten natuurlijk weer te wachten op een nieuwe verhaal…

We waren een beetje later omdat we de afgelopen dagen druk in de weer zijn geweest. Anna-lynn kreeg maandag ineens hoge koorts. De hele nacht waren we op, maar de koorts bleef boven de 40 graden. ’s-Ochtends meteen naar het ziekenhuis en daar werd na 2 uur wachten Dengue koorts vastgesteld. Dit is een ziekte die je van muggen krijgt. Je krijgt hele hoge koorts en je hele lichaam doet pijn. Ze noemden het vroeger ook wel knokkelkoorts.

Na een stapeltje medicijnen mochten we gelukkig wel naar huis. De waarden in haar bloed (als het onder een bepaalde waarde zakt is het gevaarlijk) waren gelukkig hoog genoeg. Daar aangekomen deden we haar meteen weer in bed. Een lappenpop maakte haast nog meer bewegingen, echt zielig!!

Ik, JW, meteen naar de winkel om allerlei anti-muggen spullen te komen, want het is besmettelijk… Nu stinkt ons huis naar allerlei geuren door elkaar, spray en rook en crème op onze lijven. En nog steeds weten die kleine rotbeestjes dat allemaal te omzeilen en op onze voeten te prikken!

’s-Avonds mocht ons vuurballetje bij mij in het grote bed. Een feestje voor Anna-lynn, niet voor mij. Het is hier wel wat koeler dan in Kalimantan, maar zo’n kachel naast je is iets teveel van het goede. Om  de zoveel tijd word ik wakker van haar gewoel. Ik probeer haar zoveel mogelijk af te koelen. Helaas is de paracetamol met aardbeiensmaak niet lekker genoeg, want elke keer als het flesje in de buurt komt begint ze al te gillen. Na een kort gevecht liggen we weer plat. Na een tijdje voel ik een kusje op mijn wang en hoor ik zacht: Papa, ik vind je lief.

Vanochtend, woensdag,  bleek bij de test dat haar bloedwaarde maar heel iets gedaald is. Dit is goed nieuws! De dokter is positief en we hoeven vrijdag pas weer te checken. We zien het echt als Gods grote kracht. We weten hier uit ervaring dat het met deze koorts heel ernstig kan zijn. Maar sinds we het wisten zijn er heel veel mensen voor Anna-lynn gaan bidden. We danken God voor haar herstel tot nu toe, Hij verdiend de eer. En we hopen dat ze snel helemaal beter wordt!!

6 april 2010, Bandung

We hebben een leuk paasweekend gehad! Vrijdag waren we vrij van school en hebben we met de kinderen een nieuw park bezocht. Ze waren door het dolle heen, hebben een paar uur lang keihard gespeeld. We konden ze zo hun bedjes inschuiven toen we thuis kwamen om vervolgens een paar uur lang niets meer van ze te horen, prima!

Zaterdagochtend waren we uitgenodigd om eieren te komen verven bij een stel met twee kleine meisjes dat we hier hebben leren kennen. Ze wonen een paar huizen verderop. Hij is Nederlands en zij Amerikaans. Anna-lynn speelt regelmatig met Summer, hun oudste dochter. JW heeft zich creatief uitgeleefd op de eieren met Anna-lynn en de resultaten waren prachtig!

Zondagmiddag hadden we een paas lunch/ diner met onze Bijbelstudie groep. Iedereen had wat gemaakt. Wij hadden ons best gedaan op een overheerlijke tonijn salade en een groene salade met Jw’s special dressing. Er was niets meer van over na het eten dus onze salades bleken multicultureel proof. Dat is altijd spannend. Wat wij als Nederlanders lekker vinden, vinden Amerikanen, Australiërs, Nieuw zeelanders enz. dat ook lekker?

Waar ik zelf het meest van onder de indruk was, was het toetje door iemand van de groep gemaakt die bekend staat om haar lekkere toetjes. Er waren zelfgemaakte chocolade eitjes met ijs maar waar ik het over heb zijn marshmallows overgoten met super lekkere chocolade op heerlijk knapperig biscuit. Beter kan ik het niet omschrijven maar geloof me, het was heel erg lekker!!

Yanoah had er op een gegeven moment één te pakken. Iemand riep nog  ‘neee!!!’ Ik keek om, greep en…. was te laat… De in Yanoah’s ogen bijzondere brok verdween in zijn gulzige mond. De plakkerige marshmallow had een ravage achtergelaten op zijn grijpgrage handjes en zijn toet zat onder de chocola. Maar Yanoah keek verrukt terwijl hij de enorme brok smakelijk wegwerkte, echt een zoon van zijn moeder!:)