17 februari 2010, Bandung

Wij horen er helemaal bij hier in Bandung!! Want we zijn sinds vorige week de trotse eigenaar van een motor. JW en ik crossen er elke dag mee naar taalschool. En zoals jullie zien op de foto kunnen we er ook prima met zijn viertjes op! :) Yanoah en Anna-lynn zijn super fan van de motor en je kunt ze geen groter plezier doen dan met het maken van een ritje!! De eerste keer met zijn vieren op de motor heb ik de hele rit voortdurend gebeden om bescherming want ik vond het super eng! Maar JW blijkt, ondanks zijn gekochte motor rijbewijs en weinig ervaring op zo’n ding, een uitstekend rijder!!

Hoewel de eerste keer met zijn tweeën niet helemaal een succes was…We wonen in een super steil gangetje. We dachten toch wel met zijn tweeën op de motor door het smalle, steile gangetje naar boven te komen. We waren er bijna maar ik voelde het de hele tijd al aankomen. Mijn angst werd bewaarheid want JW haalde het niet (of de motor)….

We gleden weer terug! In het begin sloom maar al snel met een behoorlijke snelheid!We eindigden dankzij JW’s fantastische stuurkunsten (serieus!) weer precies voor het hekje naar ons huis. Mijn gegil en pogingen ‘voetjes bij te zetten’ hadden duidelijk niet geholpen. De kinderen en hun pembantu (= Ibu Jas die op ze past) keken ons geschrokken aan. Ze hadden natuurlijk alles gevolgd gezien ze ons aan het uitzwaaien waren. Anna-lynn keek ons aan met een blik van ‘probeer dat maar niet weer’ en inderdaad sindsdien loop ik omhoog door het steile gangetje en stap ik vol vertrouwen bovenaan pas op!

We hebben hem voor een goede prijs over kunnen kopen van onze buurman en vriend, Pak Okki, tevens één van onze docenten. En we voelen ons er enorm gezegend mee want het is ver weg de beste en snelste manier om in deze miljoenenstad van A naar B te komen!

Gisteren zat ik met Anna-lynn in het ziekenhuis. Zij (wij allemaal) hebben al een week een heftige buikgriep.  We hoorden van de dokter, en ook van andere mensen, dat dat heel normaal is in Bandung. Dat mensen vooral buikgriep krijgen bij het wisselen van de seizoenen. Momenteel regent het super veel en delen van Bandung die lager liggen staan volledig onder water. De regen maakt het er allemaal niet beter op. We moeten kennelijk weer wennen aan ander water, ander eten enz. 

Vannacht om 3 uur grabbelde ik in het donker Yanoah uit zijn bedje omdat hij huilde. Ik rook al gelijk dat het flink raak was en met het licht aan over zagen we de ravage.  Zijn bedje en hij zaten onder het spuug en diarree!! Een lijkbleek mannetje lag op bed om verschoond te worden. Er kon nog geen lachje af, zo zielig! En Anna-lynn kon het gister na ons ziekenhuisbezoekje in de supermarkt niet meer ophouden. Daar stond ik dan, een huilende Anna-lynn in de wc, alles vies…. Dus broek uit en van mijn vestje een ‘rok’ voor haar gemaakt. Snel afgerekend en naar huis…!Thuis wou ze het nieuwe ‘rokje’ niet meer uit. Ze was kennelijk zeer onder de indruk van de rok en voelde er zich een hele dame in!

Op school gaat het goed! We leren zoveel dat we het gevoel hebben dat het zelfs voor deze twee weken al de moeite waard zou zijn. Ons Indonesisch gaat met sprongen vooruit!! We zitten in een klein klasje met 5 andere studenten, allemaal uit Zuid Korea. We hebben veel lol met elkaar. Samen een nieuwe taal leren is ook komisch, want iedereen maakt zoveel ‘domme’ fouten wat voor hilarische situaties zorgt!!

Vrijdag middag gaan we met de hele school leuke dingen doen (we weten niet wat) en samen eten.

Als het hier onweert, knalt het zo hard dat de kinderen en ik (JW natuurlijk niet:) ) nog steeds bij elke echt harde klap een meter de lucht in vliegen. Afgelopen week is door bliksem inslag ons modem kapot gegaan. We hadden net drie dagen internet. :( Hij wordt nu gemaakt maar hier moeten we minimaal een week op wachten dus helaas tijdelijk weer even geen internet. Komt wel weer, toedels!!!

7 februari 2010, Bandung

We wachten nog op onze internet aansluiting maar gezien het allemaal wat langer duurt nu maar even vanuit het internet café.

Zo, we zijn al weer dik een week in Bandung. We hebben een prima reis hiernaartoe gehad alleen was het voor mij (Marlinde) een ware beproeving gezien ik een pittige buikgriep had. Bij de tweede vlucht moest ik, met dat we in het vliegtuig zaten, hoognodig naar het toilet. Maar ja, ik moest natuurlijk wachten tot we opgestegen waren en uit de riem mochten. Wat een benauwde momenten, maar ik heb het vliegtuig toiletje op tijd gehaald gelukkig! :)

Aangekomen in Jakarta dachten we, goed voorbereid als we waren, een shuttle busje te kunnen nemen naar Bandung. Dus wimpelden we de vele mannen met ieder een beter aanbod af. Helaas hoorden we dat we teveel bagage hadden voor het busje en dus niet mee konden. Natuurlijk kende de man die ons dit wist te vertellen wel weer een ander mannetje die ons met de taxi kon brengen. Voor we helemaal snapten wat er aan de hand was begon hij in rap Indonesisch bedragen te schreeuwen en ons richting een taxi te duwen. Normaal gesproken zouden we alles wel even in overweging nemen om ons ervan te verzekeren dat we niet afgezet werden. :) Op dit moment kon ik JW alleen maar wanhopig aankijken ‘ik ben ziek en moe, laten we alsjeblieft die taxi nemen!’ Dus werden we van mannetje naar mannetje geschoven, werkten 5 andere mannetjes al onze bagage naar binnen en bleken daar geld voor te willen ( 5 voor 3 koffers??)En waren we, voor wat later bleek een prima bedrag, op weg naar Bandung.

Een wonder dat we die reis overleefd hebben. Ik heb momenten niet durven kijken! Voortdurend toeterend haalde onze taxi chauffeur links en rechts in, en raasde hele stukken over de vluchtstrook! Onze opmerkingen over dat deze snelheid niet helemaal nodig was werden ontvangen met gelach en snelheid werd niet geminderd. Een andere rijstijl kende de beste man niet en de meeste andere bestuurders om ons heen kennelijk ook niet!

Het stortregende toen we aankwamen in Bandung. We wisten al dat ons huis niet met de auto te bereiken zou zijn. De taxi chauffeur haalde Ibu Sunar (onze hulp in de huishouding die wist dat we kwamen) op. Daar gingen we; Ibu Sunar voorop met een koffer, JW Yanoah voortduwend in de kinderwagen en een koffer achter zich aanslepend daarachter en ik sloot als zielig hoopje mens de rij. Serieus wat een vertoning!! Anna-lynn weigerde te lopen dus probeerde ik Anna-lynn te tillen en JW had mij een koffer toebedeeld die behoorlijk zwaar was maar ja er zaten wieltjes onder dus dat moest wel lukken toch?! Toen hij het me vroeg dacht ik nee maar zei natuurlijk ja, want we moesten er toch zien te komen.

Het steegje naar ons huis is zo steil en nauw, bovendien was het donker en vergeet de regen niet… Halverwege stopte de koffer ermee en hing Anna-lynn ergens te jammeren dat ik haar ‘normaal’ moest tillen!Juist… de koffer was er niet mee gestopt, de wieltjes waren gedraaid. Ik hoorde JW voortdurend roepen ‘gaat het Marlin?’ Nee, het ging dus helemaal niet. Hulp in de vorm van mijn dappere man kwam eraan en de dames Tam kwamen ook aan in ons huis voor de komende 6 maanden. Het gekrijs van Yanoah kwam ons tegemoet daar hij in het donker was achtergelaten bij de nog vreemde Ibu. De elektriciteit was uitgevallen maar Ibu had enorm haar best gedaan ons welkom te heten. Er stond een dampende zelfgemaakte pizza op tafel met kaarsjes eromheen. Het water liep me in de mond maar ik kon er door mijn buikgriep niet van eten helaas. JW mocht nog een keer door de regen om melk te halen voor zijn oververmoeide zoontje (het busje melk was losgeraakt, resultaat; alle kleren wit besmeurd met melkpoeder en geen melk meer)

Nadat de kinderen op bed lagen konden we pas goed rondkijken en kon JW zich eindelijk, zeer verdiend, te goed doen aan de pizza. We bleken in een oud, mooi, Indonesisch ingericht huis te wonen. Het is het huis van een Amerikaans gezin dat momenteel in Amerika is. We zijn enorm gezegend met het huis, we hoeven geen huur te betalen maar de ‘pembantu’, Ibu Sunar die hier al 20 jaar werkt zou wel blijven. Een dikke week verder kunnen we zeggen dat we daar alleen maar heel blij mee zijn. Die vrouw kan koken!!! Echt super lekker!! Ze haalt verse groenten en vlees van de markt en maakt verrukkelijke gerechten.

Naast Ibu Sunar is Ibu Jas (Ibu Sunar’s zus) hier ook. We zijn enorm verwend met deze dames. Het is heel gezellig met ze. Ze zorgen goed voor de kinderen als wij naar school zijn en ook de kinderen vinden het nu al helemaal leuk. We hoorden Anna-lynn vanochtend toen ze wakker werd ‘Ibu, Ibu’ roepen want zei ze, ze wou met Ibu spelen.

De dames spreken alleen maar Indonesisch en Anna-lynn brabbelt al behoorlijk mee.

Morgen begint onze school. Afgelopen donderdag hadden we een mondeling om te kijken waar we geplaatst zouden worden. We mogen beginnen met Unit 2 in plaats van Unit 1, goed hè?! En vrijdag hadden we een introductiedag. We hebben er super veel zin in. Het is zo’n gezellige, leuke school met goede docenten.  En we gaan hier super goed Indonesisch leren, jippie!!