Juli
19 juli 2010, Bandung
We hebben nog steeds geen internet en onze laptop is gesneuveld maar toch even vanuit het internet café een update!
Nog een week Bandung en dan zit het er op! Een druk weekje, dat wel. Deze week ronden we school af, vrijdag om 3 uur is onze laatste evaluatie! JW mag vanmiddag voor de laatste keer ‘preken’ tijdens de samenkomst waar we op maandag de week mee beginnen. Het kost hem veel tijd maar het is een goede oefening voor straks als we weer terug zijn in de ministry. Ik ben super trots op hem want hij heeft zich al meerdere keren vrijwillig aangemeld voor het preken en hij is er heel goed in! :)
Anna-lynn neemt donderdag afscheid op school. Op haar school is het gebruikelijk dat je bij een verjaardag of zoals nu, afscheid, de hele school trakteert. Ze maken er echt iets leuks van en vieren het met de hele school. Gelukkig zijn dat in totaal maar 45 kinderen anders was onze portemonnee zuur geweest. Nu nog, maar onze hulp Ibu Sunar bracht uitkomst. Vanochtend kwam ze aan met, voor elk kind, een schattig doosje met 4 snacks en een pakje drinken van de markt. Heel leuk en betaalbaar! In NL kun je misschien wegkomen met het uitdelen van een enkel snoepje of koekje? Hier niet! Tenminste niet op Anna-lynn’s school. Regelmatig komt ze thuis met een gigantische zak vol snoep of cadeautjes als een prinsessen beker, rugtas, lamp, koffertje enz.
We wilden er niet helemaal in mee gaan maar durfden ook niet aan te komen met dat snoepje of koekje. Vooral voor Anna-lynn niet, haar eerste echte schoolervaring, dat gaan we goed afsluiten! Dus begeven we ons donderdagochtend met zijn allen (inclusief Ibu’s) naar Anna-lynn’s school! Ze heeft het er zo leuk gehad. Nu weer een nieuw hoofdstuk in haar nog zo jonge leventje. Ze voelt aan dat er weer een grote verandering aan zit te komen. Ze associeert NL vooral met haar verjaardag in september waar ze het veel over heeft. “Als ik 4 word, dan ben ik groot en dan wil ik een lange prinsessenjurk aan met prinsessen schoentjes en een kroontje en een nieuwe ketting!” Juist…
Na haar verjaardag komt de baby, dan is Yanoah jarig, dan sinterklaas en dan Jezus en daarna gaan we weer naar Manggala, naar haar vriendjes. Dit komt ze ons regelmatig vertellen en niet alleen ons, ook gasten/ vrienden krijgen het te horen!
Voor Yanoah, die zo gehecht is geraakt aan de Ibu’s en ons leventje hier, zal het ook een grote verandering zijn. Gisteravond reden we de kampung in waar we wonen en begon hij enthousiast te roepen ‘thuis, thuis!’. Het huilen stond me nader dan het lachen op dat moment. Dat ventje, over een week zijn we weer weg…
We komen en gaan. Deze week afscheid nemen van inmiddels hechte vrienden hier in Bandung. Afscheid nemen van de Ibu’s waar we 6 maanden lang mee hebben samen geleefd en die zo goed voor ons en de kinderen hebben gezorgd!
Het is niet altijd makkelijk geweest in Bandung. Vooral wat betreft onze gezondheid wat vorige week nog een vervelend staartje kreeg met ontstoken keelamandelen van Yanoah. Maar toch…. Bandung is speciaal voor ons. Ons leventje in de Kampung, onze buren, onze vrienden. Als ‘afscheid’ van de buurt hadden we voor de WK finale een beamer gehuurd. Vanaf 10 uur ‘s avonds waren mensen welkom om met ons de wedstrijd, die voor ons om 1.30 begon, te kijken op groot scherm. Onze Ibu had ons geholpen met het klaarmaken van heerlijk eten. Dus zaten we rond elven met zo’n 30 man aan de rijst met kip. Het was echt een mooie avond/ nacht, ondanks ons verlies!
Maandag moeten we Indonesië uit in verband met ons visa. 9 dagen later vliegen we naar NL! 12 uur van Kuala Lumpur naar Amsterdam. Ik heb toch maar even bij de dokter gevraagd om een slaappilletje voor de kinderen!
Ik weet wel zeker dat, ook al komen wij uit de tropen, jullie allemaal bruiner zijn dan wij met die temperaturen in NL. Eerlijk gezegd zijn wij behoorlijk wit. Zonnen is hier ‘not done’ zo recht onder de evenaar!
Zo grappig dat de lokale bevolking zo wit mogelijk probeert te blijven en op elke manier zon vermijd terwijl we in NL altijd zo ons best doen bruin te worden! Moeders bepoederen de gezichtjes van hun baby’s en kleine kinderen met baby poeder zodat ze witter lijken. Veel vrouwen schminken hun gezicht wit wat er heel gek uitziet omdat het zo duidelijk niet echt is. Maar goed, misschien vinden zij dat ook wel van ons als wij in de winter onze gezichten meer kleur proberen te geven met make-up!
Tot over 2 week!!!!!!!!!
Reacties
Berichten 1 tot en met 5 van totaal 13
| anje eshuis uit zwolle |
| 08-08-2010 19:37 Wat een weerzien op Schiphol, s'morgens op Schiphol!!!!! Om je kinderen en kleinkinderen weer life te zien, te voelen, te spreken, te knuffelen. Na bijna 2 jaar. Dit was echt een highlight!! Een moment om nooit te vergeten. En nu gaan we genieten van jullie. love mama |
| Ingrid Hamelink uit Arnhem |
| 05-08-2010 17:24 Hoi hoi, welkom in dit koude kikkerlandje! Marlin, van harte gefeliciteerd met je verjaardag. Veel heil en zegen voor je nieuwe levensjaar toegewenst! Veel liefde ook voor je gezin! Hopelijk kunnen jullie snel weer wennen. Liefs, Guido, Ingrid en Tamar |
| Marjan Kuiper |
| 05-08-2010 09:37 Lieve allemaal, Hopelijk zijn jullie nu bezig aan een gezegende terugreis. Marlinde, gefeliciteerd met je verjaardag! Die heb je vast nog nooit reizend doorgebracht. Tot snel liefs, Marjan |
| Marianne Theisens uit Zeist |
| 25-07-2010 21:12 Hoi Marlinde en Jan-Willem! Heel leuk om weer wat bij te lezen over de laatste maanden. Ik wens jullie een goede reis naar Nederland en hoop jullie misschien nog te kunnen spreken in de komende maanden. Wat zijn jullie (behalve J.W.) gegroeid! Liefs, Arie en Marianne |
| Rianne |
| 20-07-2010 11:44 Lieverds! Bedankt voor de moeite die jullie hebben gedaan om toch een update te posten! Ik bid A-L een topafscheid op school toe en jullie allemaal een goede afsluiting van Bandung. En goede reizen. En gezondheid. Zoals jullie weten ga ik jullie helaas helaas pas begin september zien, kan niet wachten!! Veel liefs en zegen! Oh ja en maak je geen zorgen, ik mag vanwege de zwangerschap niet in de zon zitten en ben dus zeker meer blanda dan jullie ;-) |
- We did it, yes!!!
2 juli 2010, Bandung
Wat een feest gisteravond!! We waren uitgenodigd bij vrienden van ons, Hanneke en Aron, waar de oranje snacks op tafel stonden en het huis mooi versierd was. Met een gemixte groep waaronder 4,5 Nederlander, zaten we er om 9 uur helemaal klaar voor. Door de spanningen krijg ik altijd weinig mee van de wedstrijd en ik moet eerlijk zeggen dat ik van te voren bang was voor uitschakeling en bij 0 - 1 bang voor een totale inmaakpot! Maar gelukkig was niets minder waar. We zijn gewoon echt goed en we staan in de halve finale, jippie!!
Toen we op ons motortje weer naar huis reden om 12 uur ‘s nachts bedachten we wat voor gekkenhuis het moest zijn in NL. We zijn blij dat we het WK hier goed kunnen volgen maar toch missen we de sfeer in NL. Die verbroedering en spanning en na winst één groot feest. Zelfs diegene die niet van voetbal houdt ziet de wedstrijd en is stiekem trots op onze jongens!
Voor de halve finale en eventuele finale, daar gaan we nu wel vanuit, moeten we om half twee ’s nachts ons bedje uit. Vanavond eerst maar eens onderuit gezakt genieten van Duitsland – Argentinië, zij moeten nog en wij staan al in de halve finale! JW en ik gaan voor een finale Nederland – Duitsland, maar dit keer winnen we!
Afgelopen week hadden we vakantie en ik heb deze week vooral slapend doorgebracht, bijkomend van de dengue fever. Afgelopen donderdag moest ik nog één keer terug komen voor een laatste check en mijn bloed is goed, dus weer helemaal gezond. Toen we wegreden bij het ziekenhuis heb ik een stil gebed opgezonden dat dit de laatste keer zou zijn hier in Bandung dat één van ons nog naar het ziekenhuis zou moeten. We zijn er nu genoeg geweest. God heeft ons er iedere keer weer goed doorheen geholpen. JW heeft het geweldig gedaan met de kinderen thuis en omdat JW een maand geleden ook al opgenomen was geweest met dengue en daar goed doorheen gekomen is waren wij en de kinderen er dit keer meer ontspannen onder. Daarnaast had ik duidelijk een mindere variant te pakken dan JW want ik was veel minder ziek dan hij, gelukkig! De eerste dag in het ziekenhuis sliep ik nog veel maar die dagen daarna verveelden vriend infuus en ik ons behoorlijk. ’s Nachts kon ik vervolgens niet in slaap komen. Toen ik uiteindelijk een slaappil kreeg sliep ik als een blok om de volgende ochtend nog half in slaap om 5.30 ’s ochtends de dokter aan mijn bed te zien. Vanaf half 6 was het komen en gaan van zusters die goed voor me zorgden. Maar maandag had ik er echt genoeg van en hoewel de dokter me niet wilde laten gaan tot dinsdag heb ik aangedrongen op een extra bloedtest die goed genoeg bleek en mocht ik toch gaan! Eerlijk gezegd wilde ik toen ook echt weg omdat Nederland ’s avonds moest voetballen. Dus zaten JW en ik die avond gezellig samen voor de buis en zat ons derde dengue avontuur hier in Bandung er weer op!