Juni
16 juni 2010, Bandung
Onze school organiseerde een uitje voor ieder die mee wilde afgelopen zaterdag. Toen we hoorden dat we om 7 uur ‘s ochtends op school moesten zijn voor vertrek en pas rond 4/5 uur ‘s middags terug zouden zijn haakte JW, met zijn nog beperkte energie, af.
Dus bleven de mannen thuis en vermaakten zich met het rond toeren op de motor op zoek naar oranje shirts en met een lunch bij de Mac.
Anna-lynn en ik gingen mee. Het voelde echt als ‘schoolreisje’ van vroeger. Vroeg je bed uit, een tas vol met brood, pakjes drinken en wat te snoepen. We zouden die dag naar ‘Kawah putih’( een bekend zwavel meer), een boottochtje maken op een ander meer en naar aardbeien tuinen waar we zelf onze aardbeien zouden mogen plukken. Vooral over het aardbeien plukken raakte Anna-lynn in de dagen voor zaterdag niet uitgepraat. Dit komt vooral doordat Jip en Janneke in haar boek ook eens aardbeien zijn gaan plukken en Jip toen geprikt werd in zijn duim door een bij!
Met een bus vol vertrokken we richting bestemming. We hebben een geweldige dag gehad. Anna-lynn’s vriendjes, Galvin, Anna en Austin, waren ook mee. De kinderen kregen van alle kanten lekkere dingen toegestopt en Pak Nelson had zijn gitaar bij zich in de bus wat voor veel gezelligheid zorgde. Op de terug reis kregen we ‘pech’, oftewel de buschauffeur was vergeten te tanken. Dus ging hij haastig op weg en kwam even later terug met een emmertje benzine.
Tijdens het aardbeien plukken regende het, wat voor Anna-lynn het plezier alleen maar vergrootte daar Jip en Janneke ook in hun regenjas aardbeien plukten. Terug in de bus viel ze in slaap en toen waren we weer thuis met 2 dozen zelfgeplukte aardbeien die vol trots aan papa en Yanoah werden laten zien.
Zondag gingen we wandelen met zijn viertjes. Naar een park in de buurt met een grote waterval en groot was ie! We deden een poging te picknicken maar de brutale apen die we eerder al gespot hadden maakten dat onmogelijk door dreigend dichterbij te komen. Uit ervaring weet ik dat ze zo brutaal zijn dat ze rustig je brood uit je hand trekken dus ik was weg!
Jan Willem is al eens in gevecht geweest met dit soort apen om een pak melk! Ik had me heldhaftig verstopt in de keuken op dat moment.
Maandag was de dag van de wedstrijd. En we hebben gewonnen! Alleen kregen we die dag een smsje waar we enorm van schrokken. Ons lieve neefje, Jesse, pasgeboren kindje van mijn zus Mirjam en zwager Job is ziek. Hij is opgenomen in het ziekenhuis en het was de eerste dagen niet duidelijk wat hij had. Op dit soort momenten is het moeilijk dat we niet bij hen zijn! God is bij ze en we bidden dat Jesse snel mag opknappen en weer lekker mee naar huis mag. Inmiddels hebben we gehoord dat hij het parechovirus heeft waar hij als het goed is helemaal van zal genezen!
- De dames op pad!
Reacties
Berichten 1 tot en met 5 van totaal 15
| Ingrid Hamelink uit Arnhem |
| 03-07-2010 12:56 Hallo? Leven jullie nog? Ha ha, ik wacht op een heerlijk smeuiig verhaal vanaf de andere kant van de wereld. Hopelijk gaat het goed bij jullie? Alvast druk bezig met afscheid nemen daar? God bless you! x Ingrid |
| Rianne |
| 01-07-2010 10:08 Oeioei, het komt hier toch niet stil te liggen he? Ik spiek dagelijks of ik al verblijd kan worden met een nieuw verhaal, maar mijn nieuwsgierigheid wordt al even niet bevredigd... Wat goed nieuws dat jullie weer up and running zijn!! Net op tijd om Nederland morgen die broodnodige steun te geven. |
| anje eshuis uit zwolle |
| 12-06-2010 21:32 Prachtige jurk Anna-lynn!!! Enne....die motor, kun je Anne-lynn ook niet met een sjaal of riem vastbinden? Gewoon, de hele familie aan elkander gesnoerd? Dan wordt ze niet meer gelanceerd. Sjonge meissie, was je even aan het vliegen... Wij hebben een baas..ons kantoor sluit bij elke nederlandse wk-wedstrijd!! Alles is oranje op de werkvloer, er is een voetbalpoule, of je nu wilt of niet, je moet! We maken er een feestje van, en maandagmiddag zit ik bij Pieter te kijken en ik zal zingen, staand, met hand op hart Ronny! Hatsjikidee. succes marlin en jw met jullie tv, en veel plezier. mama |
| JW T |
| 10-06-2010 07:10 Marlinde had een foutje gemaakt, natuurlijk zingen we het Wilhelmus met den hand op de borst!!!! En de tijden zijn niet helemaal gunstig, veel wedstrijden beginnen om 01.30 's-nachts.... Niet dat we dan niet voor de TV zitten ;-) |
| bea . |
| 09-06-2010 20:10 Hai lieverds, Wat een prachtig verhaal..smullen... zo ken ik jullie weer! Gefeliciteerd Mirjam en Job met Jesse geniet er van en mama anje en de rest van de familie ook natuurlijk! en de pols van JW was bij de eerste val al gebroken, dus ik kon er echt niks aan doen hoor!!! En Anna lynn, oma hoopt dat je arm gauw weer beter is! dikke knuffel allemaal! mam |
- Anna-lynn in haar nieuwe roze jurk met haar gekneusde armpje!
8 juni 2010, Bandung
We hebben er weer een neefje bij, Jesse Lukas! Een prachtig mooi mannetje met donkere haartjes kwam na een zeer voorspoedige bevalling ter wereld. Zoon van mijn lieve zus en zwager Mirjam en Job en broertje van Sam. De dag na de bevalling zagen we op de foto dat Mirjam en Job alweer lekker in het zonnetje zaten achter het huis met hun kersverse spruit, wauw, God is goed!
Mijn moeder zei het al… En nu op naar jullie meisje. Het regent baby’s bij de Steenbergens namelijk. Ons meiske wordt alweer het 10e kleinkind!
JW en ik doen er momenteel alles aan onze tv te ‘memperbaiki’, oftewel in betere staat te krijgen. Het beeld is nu zo vaag dat we het WK niet goed kunnen volgen. We blijven optimistisch, hebben al onze hulptroepen ingeschakeld. Morgen neemt Pak Agus, een docent van school, een soort van antenne mee die we mogen uitproberen om het ontvangst te verbeteren. Voor de eerste wedstrijd hebben we een afspraak staan bij vrienden van ons. Ze passen op een huis met kennelijk een loei grote tv dus die uitnodiging, daar hadden wij wel oren naar. Ik weet niet of ze begrijpen dat we niet bepaald gezellig zijn tijdens zo’n wedstrijd. In plaats van de normale kletspraat die ze van ons gewend zijn zitten JW en ik nu gekluisterd aan de buis, emoties laaien hoog op en kreten in het Nederlands zullen we regelmatig laten horen. Leren onze internationale vrienden ook wat het Nederlands elftal is voor ons Nederlanders. Ik denk dat ze ons nog net kunnen weerhouden van het zingen van het Wilhelmus met onze hand op ons hart. Serieus, ik kan dan een vrouw zijn maar met kippenvel van spanning kijk ik naar elke wedstrijd van het Nederlands elftal. JW en ik kunnen lang praten over voetbal en de WK special die vandaag in een pakketje zat dat uit Nederland kwam spitten we samen door! We betreuren het enorm het echte oranje gevoel te moeten missen, proberen hier iedereen in oranje shirts te krijgen wat nog lukt ook want ja, Indonesië doet toch niet mee.
Afgelopen vrijdag waren de ouders welkom op de school van Anna-lynn. Trots als een pauw liep Anna-lynn rond, liet haar werkjes zien van de afgelopen weken en was vooral zeer blij met haar progressie op het klimrek! Als ouders waren we zo mogelijk nog trotser. In het Indonesisch kletst ze met haar juf en als er een Amerikaans vriendje langs komt schakelt ze over op het Engels.
JW brengt Anna-lynn elke ochtend naar school op de motor. Yanoah gaat vaak mee, als hij wakker is om 8 uur, vaak slaapt hij dan nog, de uitslaper! JW bindt Yanoah aan hem vast met een doek en Anna-lynn zit ervoor (zie foto voorop)
Elke ochtend als ik ze zie wegrijden bid ik voor bescherming. Het schiet wel eens door me heen, wat als we vallen met de kinderen?
Een paar ochtenden geleden hoorde ik ze naar 5 minuten weer terugkomen, Anna-lynn luid huilend. Gevallen met de motor. De straten zijn hier vaak zo smal. Als er een auto aankomt moet je als motor helemaal terug. Nu kwam er dus een auto om de hoek, JW remde, zijn voorband gleed weg. Met één hand greep hij Yanoah en met zijn andere hand de motor. Anna-lynn lag meteen op straat. De motor kwam bovenop haar terecht maar doordat JW hem snel te pakken had niet met zijn volle gewicht. Anna-lynn klaagde de hele dag steen en been over haar pols. Toch leek het mee te vallen, ze was vooral heel erg geschrokken! Yanoah en JW hadden niets. Dank U Heer!
We hebben het gelaten en de volgende dag praatte ze er amper meer over. Zaterdag waren we bij vrienden en Anna-lynn viel weer op haar pols. Jammeren dus en haar pols leek ook iets dikker. Dus toch maar naar ziekenhuis voor een fotootje, bovendien waren we al zo lang niet geweest. Gelukkig was haar pols alleen maar gekneusd, een mooie verbandje erom heen en weer naar huis.
Dat we toch naar het ziekenhuis gingen kwam vooral doordat JW als kleine jongen iets soortgelijks heeft meegemaakt. Hij was gevallen op zijn arm, het leek oké dus niet naar de dokter. Vervolgens gaf JW’s moeder hem tijdens een wandeling een speels duwtje, hij viel en… brak zijn pols. Bij de dokter antwoordde kleine JW op de vraag hoe hij zijn pols gebroken had heel eerlijk dat zijn moeder dat had gedaan waarop JW’s moeder nog al wat uit te leggen had! :)
Als laatste wil ik nog even ons lieve Thuis Front Team bedanken voor hun pakketje dat vandaag aankwam. Het is zo heerlijk om post te krijgen uit Nederland. Er zit lekker veel leesvoer in waar we zo van gaan genieten en Anna-lynn is de koning te rijk met haar nieuwe, roze jurk!!
- Bij de beren kijken.
1 juni 2010, Bandung
Vanochtend was het weer tijd voor mijn maandelijkse check bij de verloskundige. Iedere maand krijg ik vitaminen mee voor een nieuwe maand. Multi vitamine en calcium want melk, kaas en/of yoghurt zijn de Indonesiërs onbekend. Vanochtend kreeg ik er iets nieuws bij. De dokter vertelde ons dat het de baby slimmer zou maken dus wij krijgen straks een hele slimme baby! :)
Hier in Bandung mogen we voor minder dan een euro de dierentuin in, de kinderen zelfs gratis dus gaan we regelmatig bij de dieren kijken. We kunnen de kinderen niet veel blijer krijgen! Als we aan Yanoah vragen of hij mee gaat naar de aapies gooit hij twee armen de lucht in en schreeuwt hij “yes, yes, yes!!!”
Afgelopen zaterdag zijn we weer geweest. De dierentuin is één van die plaatsen waar we veel aangestaard worden en mensen vragen of ze met ons op de foto mogen. De kinderen worden regelmatig in de wangen geknepen. In plaats van een aai over de bol doen ze hier aan wangen knijpen. Hoe schattiger ze je vinden hoe harder er geknepen wordt. Anna-lynn en Yanoah moeten er allebei niets van hebben. Ze houden er ook echt rode wangen aan over dus wij snappen goed waarom. Als een echte moeder bescherm ik mijn kinderen dan ook graag tegen dit voor ons vreemde knijpgedrag. Soms moet je letterlijk de arm van de belager grijpen en onder het herhalen van “nee, nee en nog eens nee” naar beneden drukken. Kennelijk is de verleiding toch te groot voor velen te ervaren hoe zo’n wit kind voelt en of het misschien anders is dan hun donkere kinderen?
Als Anna-lynn een kleiner kind ziet knijpt ze ook regelmatig in wangen bij wijze van begroeting. Ze maakt daar precies dezelfde geluiden bij als de Indonesische mama’s en ook Yanoah’s wangen moeten er regelmatig aan geloven.
Voor degenen die nog niet op de hoogte zijn. we hebben woonruimte gevonden voor onze tijd in Nederland. De maand augustus wonen we bij JW’s ouders in Barneveld. Van september tot en met november hebben we via de EZA site een soort van boerderij kunnen huren vlakbij Putten/Nijkerk. Het licht mooi tussen Utrecht, Zwolle en Barneveld in waar onze meeste contacten wonen. We hebben veel ruimte om het huis, er zijn schommels en dieren dus voor de kinderen helemaal leuk. We zijn er heel blij mee. Ons kindje zal, als alles goed gaat, hier geboren worden. Laatst bedachten we dat haar geboorteplaats dan dus Putten wordt? Wel wat anders dan Indonesië!! Lekker Hollands in ieder geval!
En ja, jullie lezen het goed, HAAR geboorteplaats. Vanochtend hebben we zelf op de echo heel duidelijk kunnen zien dat we nog een meisje krijgen! Anna-lynn was vanochtend mee naar de dokter, ze had een zusje besteld en was dus ook erg blij te horen dat het een zusje werd. Haar eigen levende baby pop. Kan ze zich straks mooi op uitleven met jurkjes en knipjes!