Mei
24 mei 2010, Bandung
JW is weer thuis!! Hij reageerde heel goed op de antibiotica, de koorts ging weg, zijn trombo omhoog en JW mocht na enig aandringen van onze kant en beloftes van rust thuis verder uitzieken.
Vandaag moesten we terug komen bij de dokter. JW blijkt geen tyfus te hebben gehad gelukkig maar dus wel voor de 2e keer dengue.
Wat een week! Ik ben heen en weer gevlogen tussen huis, ziekenhuis, school, Anna-lynn’s school en de supermarkt. Ik ben er van de week nog meer achter gekomen wat een enorme zegen onze motor is en hoeveel tijd het scheelt om overal met de motor naar toe te kunnen. Afgelopen week alles met ‘angkots’ (kleine busjes) gedaan. 3 angkots naar het ziekenhuis,2 naar de supermarkt. Mensen blijven maar instappen en mijn lange blanke stelten komen altijd ernstig in de verdrukking tussen al die kleine Indonesische beentjes. Maar goed… het ging best en de taxi vond ik te duur, dus je moet er wat voor over hebben.
Op een paar ‘low moments’ van ‘help, ik word gek!!’na ging het eigenlijk heel goed.
Die momenten kwamen aan het eind van de dag, zo rond een uur of 5, standaard. Twee hongerige kinderen, verveeld, huilerig, vies. Wat altijd helpt is ze samen in bad zetten. Allebei hun eigen teil en hun eigen ‘baby pop’ om te wassen. Beetje zeep in een bakje en ‘papa en mama Yanoah en Anna-lynn’ hoor je een kwartier niet meer. Vervolgens begint het geschater van elkaar nat gooien of met een aanloopje in het badje springen. Van het water dat nog over is krijgen ze een paar flinke scheppen water over zich heen wat ze allebei heel vervelend vinden. We hebben hier namelijk geen douche of warm water dus wassen al 4 maanden op de Indonesische manier. Oh, wat gaan wij van een warme douche genieten straks in NL!
Na het badderen proberen we er eten in te krijgen wat de ene dag beter lukt dan de andere. Afgelopen week heb ik me er vooral vanaf gemaakt met broodjes gebakken ei, bordjes brinta of tosti’s, dat gaat er allemaal gemakkelijk in en het kost mij niet veel tijd.
Als bedtijd nadert komen ze helemaal tot leven! Ze bedenken de leukste spelletjes samen en kunnen ineens wel alleen spelen. Favoriet is van de bank springen, duiken, rollen op door Anna-lynn klaargelegde stapels kussens. Anna-lynn lacht het hardst om Yanoah die er de grootste moeite mee heeft op de bankleuning te klimmen om aan zijn ‘parcour’ te beginnen. Ze geeft zijn spartelende bips en beentjes maar al te graag een net iets te harde zet waardoor hij gelijk over de kop gaat!
Als ik met twee boekjes aan kom zetten nestelen ze zich gelijk op de bank. Nahijgend en rood van inspanning luisteren ze naar de verhalen. De rust keert terug. Yanoah schreeuwt om het hardst wat hij allemaal denkt te zien in de boekjes en kan zich ongeveer drie minuten concentreren.
Anna-lynn mag helpen met Yanoah naar bed brengen. Ze is er vooral heel goed in zijn mond open te houden terwijl ik zijn tanden poets, wat hij absoluut verschrikkelijk vindt! Hoe ze het voor elkaar krijgt weet ik niet maar het werkt. Anna-lynn heeft kennelijk veel invloed op Yanoah want hij laat het allemaal toe en laat zich sussen met woorden als “Yanoah, rustig, tanden poetsen moet gewoon even, bijna klaar, goed zo grote jongen!!” ‘Aya’ is ook de eerste waar Yanoah naar vraagt als hij s’ochtends wakker wordt. Als hij haar spot rent hij “Aya, Aya” roepend op haar af en geven ze elkaar een dikke onhandige knuffel waarbij ze vaak omtuimelen wat het natuurlijk nog leuker maakt. Ja, ja, evenwicht is een hele kunst op die leeftijd!
Als de kinderen er om zeven uur/ half acht allebei in liggen haal ik diep adem, rust!! Wat zal ik eens gaan doen?? Een hele avond voor me. Afgelopen week viel dat dus een beetje tegen, ik zocht noodgedwongen niet veel later mijn bed op. Toen het woensdag avond met JW weer beter ging ben ik bij een vriendin een leuke film gaan lenen en heb me in alle ontspanning enorm vermaakt met mijn film, koekjes en thee! Ha, ha, het ergste was geweest, met JW komt het helemaal goed en met 2,5 kind heb ik het toch allemaal maar voor elkaar gekregen afgelopen week. Dankzij onze lieve Vader die me elke dag weer kracht en energie en goede moed gaf!
- Lekker slapen!
Reacties
Berichten 1 tot en met 5 van totaal 18
| Johanna K |
| 26-05-2010 20:08 echt een mooi stuk ja! zijn super trots op jullie!! dikke knuffel vanuit utrecht.. |
| Dorieke . |
| 25-05-2010 20:42 Wat een mooi stukje Marlin! |
| ellen zelle |
| 25-05-2010 17:02 wat een leuke outfits!en blij dat JW weer thuis is en dat het beter gaat, toedels, liefs Ellen |
| Renske Spijker uit Arnhem |
| 25-05-2010 13:14 Wat een nare en vervelende ervaring! Wel super fijn dat jullie ook in deze omstandigheden mogen vertrouwen op God! En dat kan ook zeker! We bidden voor jullie. En wat een leuk verhaal over de kids. Wat heerlijk dat die 2 zo leuk met elkaar kunnen! Bij Rachel gaat het 's morgens al precies hetzelfde, haar eerste woord is dan ook Daantje:)Genieten he? |
| Ingrid Hamelink uit Arnhem |
| 24-05-2010 22:19 Kijk, dit klinkt al een stuk beter! Gelukkig maar! Ik hoop dat JW snel verder aansterkt! Leuk verhaal, Marlin. Ik lees het met een grote grijns op m'n gezicht. Goed zo meid! x Ingrid |
- Mirjam en Amasja
16 mei 2010, Bandung
JW ligt sinds vrijdag in het ziekenhuis met dengue fever (knokkelkoorts)
Afgelopen woensdag werd hij ziek. De koorts liep snel op en hij had overal pijn. De symptomen van dengue lijken heel veel op griep. Donderdagochtend kwam er iemand bij ons langs die al lange tijd in Bandung woont. Hij kwam het bedje halen van Yanoah wat weer terug moest naar onze vrienden Jason en Paula, die door de dengue weer terug moeten naar Australië omdat vooral Paula niet goed genoeg herstelt. Toen hij JW zag en wat vragen stelde zei hij al dat we naar het ziekenhuis moesten gaan, het zou goed dengue kunnen zijn. Hij heeft met JW gebeden. Die dag konden we niet gaan omdat JW het niet zag zitten naar boven te lopen en de rit naar het ziekenhuis te maken. Dus vrijdagochtend maar. We moesten lang wachten, JW hing maar op de stoelen, twee mensen kropen voor en eindelijk waren we aan de beurt. De zuster zei niet veel, de dokter stuurde ons weer naar beneden om bloed te laten prikken. JW gaf de zuster de resultaten en meteen moest hij gaan liggen en renden ze voor hem! Ze brachten een dienblad met een lekker broodje/ ei (allebei voor Anna-lynn die het smakelijk op at) en drinken. De dokter vertelde dat JW's trombo erg laag was (105,000) Bij Anna-lynn is het nooit lager geweest dan 240,000.
JW moet volledige bedrust houden, hij mag niet eens naar de wc! De kinderen mogen niet bij hem op bezoek, hoewel ik ze al twee keer naar binnen gepraat heb voor een paar minuten. JW zei vanochtend nog nooit zo moe te zijn geweest. Hij heeft nog steeds koorts en zijn trombo is gisteren en vandaag verder gedaald tot 80,000. Hij moet minimaal een week in het ziekenhuis blijven.
Dengue komt hier veel voor en de dokters weten goed hoe ze het moeten behandelen. Er wordt goed voor JW gezorgd in het ziekenhuis. God is erbij en hoewel wij niet helemaal snappen wat er toch allemaal gebeurt, weten we dat Hij alles onder controle heeft.
Amasja en Mirjam, twee vriendinnen van ons uit NL, hebben we vanochtend weer op de bus gezet. Ze waren hier afgelopen week om ons te bezoeken. Ze zijn vier maanden op het project, nu weer terug voor de laatste twee maanden. We hadden allemaal leuke plannen voor deze week en uiteindelijk is het dus heel anders gegaan! Ze hebben ons enorm geholpen door veel op de kinderen te passen waardoor ik naar het ziekenhuis kon. Ik weet niet hoe ik het anders had moeten doen de afgelopen dagen. Wel heel sneu voor hen maar gelukkig hebben ze nog wel wat van Bandung kunnen zien en verzekerden ze ons ervan dat het voor hen echt een uitje was. Het was vooral heel goed en gezellig om lekker bij te kunnen kletsen. Doordat zij er waren voelde ik me een stuk minder alleen als ik thuis kwam uit het ziekenhuis!
Er wordt veel voor JW gebeden en daar zijn we super blij mee. Ook hier in Bandung hebben we inmiddels mensen leren kennen die altijd voor ons klaar staan en veel helpen. Mij ook nu met de kinderen, God zorgt goed voor ons!
- Beetje spannend, maar erg leuk!!
5 mei 2010, Bandung
Ik ben over een weekje 20 weken zwanger en dus alweer op de helft. Het gaat goed! Sinds drie weken voel ik de baby bewegen. Gezelligste moment van de dag; ‘s avonds met mijn kopje thee op de bank en het (nog) zachte getrappel van de baby voelen.
Over een uurtje vertrekken we weer naar de dokter voor onze maandelijkse check. Je krijgt hier bij iedere controle een echo en dus kunnen we ons kleintje ook altijd op het scherm bewonderen, leuk!
Het is echt lopende band werk. Kennelijk hebben we een nogal populaire dokter. Iemand op school raadde hem aan, een christelijke man en hij zou goed zijn dus wij daarheen. Prima en helemaal tevreden tot nog toe. Maar wel altijd een boek mee gezien de wachttijd.
Als je aan de beurt bent kom je in één van de kamertjes te liggen die van elkaar gescheiden worden door een gordijn. De dokter komt vanzelf langs. Checkt de baby, en als alles goed is, is hij heel snel weer klaar en weg naar de volgende in het kamertje naast ons. Hij heeft al kunnen zien wat het wordt, wij ook, het is voor 90 % zeker! Nu maar kijken of hij bij deze check nog steeds dezelfde mening heeft of het toch nog veranderd!
Dit weekend hadden we, of meer had ik (komt door de baby:) ),zin om lekker westers te eten en dat kan hier in Bandung! Vlak bij ons huis is een geweldig restaurant waar je lekker buiten kan zitten met een enorm grasveld waar de kinderen kunnen spelen. Ideaal en veel beter dan ze vast te moeten zetten in een kinderstoel. Anna-lynn en stil zitten gaat goed, helemaal met eten in het vooruitzicht. Yanoah en stil zitten, niet echt een goede combinatie. Maar in dit geval nemen we dus een bal mee, rent Yanoah een uur lang achter de bal aan, komt af en toe ‘happie, happie' roepend naar de tafel lopen om wat naar binnen te schuiven. Als hij moe is slentert hij naar JW, zegt ‘tutup' = ‘duduk' in het Indonesisch wat ‘zitten' betekent. Hij schuift zijn duimpje in zijn mond en loert over de tafel om te kijken of er nog iets eetbaars ligt dat weggewerkt kan worden om dat vervolgens weg te graaien en half duimend/ half etend tevreden op te peuzelen.
Dit keer kwamen we voor een leuke verassing te staan. Er was een kindje jarig en in bepaalde kringen hier wordt dat heel uitbundig gevierd. Op het grasveld buiten was een enorm feest aan de gang. Anna-lynn en Yanoah waren niet meer te houden want er waren zelfs teletubbies!!
Men is hier over het algemeen super gastvrij en Anna-lynn en Yanoah werden dan ook gelijk warm onthaald en mochten lekker mee feesten. Ze hebben het super leuk gehad.
En JW en ik een heerlijk rustig etentje! We hebben ons de cordon bleu (?) en biefstuk met friet en salade heel goed laten smaken! Voor een tientje waren we klaar voor het hele gezin. Kijk, dat gaan we dan weer missen als we straks een periode in NL zijn!
- Beetje spannend, maar erg leuk!!
5 mei 2010, Bandung
Ik ben over een weekje 20 weken zwanger en dus alweer op de helft. Het gaat goed! Sinds drie weken voel ik de baby bewegen. Gezelligste moment van de dag; ‘s avonds met mijn kopje thee op de bank en het (nog) zachte getrappel van de baby voelen.
Over een uurtje vertrekken we weer naar de dokter voor onze maandelijkse check. Je krijgt hier bij iedere controle een echo en dus kunnen we ons kleintje ook altijd op het scherm bewonderen, leuk!
Het is echt lopende band werk. Kennelijk hebben we een nogal populaire dokter. Iemand op school raadde hem aan, een christelijke man en hij zou goed zijn dus wij daarheen. Prima en helemaal tevreden tot nog toe. Maar wel altijd een boek mee gezien de wachttijd.
Als je aan de beurt bent kom je in één van de kamertjes te liggen die van elkaar gescheiden worden door een gordijn. De dokter komt vanzelf langs. Checkt de baby, en als alles goed is, is hij heel snel weer klaar en weg naar de volgende in het kamertje naast ons. Hij heeft al kunnen zien wat het wordt, wij ook, het is voor 90 % zeker! Nu maar kijken of hij bij deze check nog steeds dezelfde mening heeft of het toch nog veranderd!
Dit weekend hadden we, of meer had ik (komt door de baby:) ),zin om lekker westers te eten en dat kan hier in Bandung! Vlak bij ons huis is een geweldig restaurant waar je lekker buiten kan zitten met een enorm grasveld waar de kinderen kunnen spelen. Ideaal en veel beter dan ze vast te moeten zetten in een kinderstoel. Anna-lynn en stil zitten gaat goed, helemaal met eten in het vooruitzicht. Yanoah en stil zitten, niet echt een goede combinatie. Maar in dit geval nemen we dus een bal mee, rent Yanoah een uur lang achter de bal aan, komt af en toe ‘happie, happie' roepend naar de tafel lopen om wat naar binnen te schuiven. Als hij moe is slentert hij naar JW, zegt ‘tutup' = ‘duduk' in het Indonesisch wat ‘zitten' betekent. Hij schuift zijn duimpje in zijn mond en loert over de tafel om te kijken of er nog iets eetbaars ligt dat weggewerkt kan worden om dat vervolgens weg te graaien en half duimend/ half etend tevreden op te peuzelen.
Dit keer kwamen we voor een leuke verassing te staan. Er was een kindje jarig en in bepaalde kringen hier wordt dat heel uitbundig gevierd. Op het grasveld buiten was een enorm feest aan de gang. Anna-lynn en Yanoah waren niet meer te houden want er waren zelfs teletubbies!!
Men is hier over het algemeen super gastvrij en Anna-lynn en Yanoah werden dan ook gelijk warm onthaald en mochten lekker mee feesten. Ze hebben het super leuk gehad.
En JW en ik een heerlijk rustig etentje! We hebben ons de cordon bleu (?) en biefstuk met friet en salade heel goed laten smaken! Voor een tientje waren we klaar voor het hele gezin. Kijk, dat gaan we dan weer missen als we straks een periode in NL zijn!